Niechlubny koniec Kolejarza i fuzja z Górnikiem Wilchwy

Lepszych czasów i awansu sekcji do klas wyższych KS Kolejarz nie dotrwał. Pierwsze ostrzeżenie przyszło po rundzie jesiennej sezonu 62/63, gdy młodziutka drużyna zajmowała 12 miejsce z 8 punktami. Po ostatniej kolejce Kolejarz Wodzisław zajął 12 miejsce w tabeli zdobywając 16 punktów, bramki 32-54.

Niestety, wyniki piłkarskie zeszły na dalszy plan. Drużyna została zdegradowana do klasy B za przekupstwo sędziego. Pomimo odwołania się zarządu klubu do Wydziału Gier i Dyscypliny podokręgu, decyzję podtrzymano.

Wskutek piętrzących się przed klubem trudności finansowych i kadrowych oraz braku opieki ze strony federacji kolejnictwa, następuje nowa reorganizacja sportu wodzisławskiego. Sezon 1962/1963 był ostatnim dla Kolejarza Wodzisław. To wówczas w 1963 roku doszło do fuzji Kolejarza z Górnikiem Wilchwy i od tego momentu nazwa zjednoczonego klubu brzmiała Górnik Wilchwy/Wodzisław.

Nie chcąc dopuścić do sportowej degradacji Wodzisławia, odgórnie zainicjowano fuzję obu drużyn. Zwolennikiem utworzenia jednego, silnego klubu pod egidą Wodzisławia był w głównej mierze działacz Kolejarza Józef Stęchły, który uzyskał poparcie u I sekretarza Powiatowego Komitetu PZPR Józefa Regulskiego. Oficjalne dokumenty przedstawiciele obu klubów podpisali na spotkaniu w marklowickiej Leśniczówce.

Od tego momentu stało się też tradycją, że prezesem Górnika, GKS (od 1965 r.) i Odry (od 1974 r.) zawsze zostawał dyrektor KWK „1 Maja”, która została strategicznym sponsorem kubu aż do 1992 roku.

Warto dodać, że tym sezonie Górnik Wilchwy wygrał wojewódzki Puchar Polski i awansował na szczebel ogólnopolski.

Kadra